Ik ben in Den Haag geboren op 11 februari 1974.
Het oorspronkelijke gezin bestond uit vader, moeder en twee dochters, waarvan ik de jongste was. In 1976 verhuisde we naar Zoetermeer.
Als kind beleefde ik de wereld anders dan andere mensen. Ik was gevoelig voor prikkels, stemmingen en sferen. Op school was ik het buitenbeentje. Toen ik 11 jaar was, heb ik afscheid moeten nemen van mijn moeder. Na een kort ziekbed overlijd zij, ze was 44 jaar. In datzelfde jaar hertrouwde mijn vader. Zijn tweede vrouw kwam met haar zoon bij ons wonen. We gingen door als samengesteld gezin. Dit was een ingrijpende periode en heeft grote invloed gehad op mijn persoonlijke ontwikkeling en de keuzes die ik maakte in mijn verdere leven.
Na de basisschool volgde ik de MAVO en deed eindexamen met een exact vakkenpakket. Ik had nog geen idee welk beroep ik uiteindelijk wilde uitvoeren. Wel was het voor mij duidelijk dat ik mensen wilde helpen. Ik deed daarom ervaring op als leerling A-verpleegkundige en leerling ziekenverzorgende. Het theoretische gedeelte van beiden opleidingen en de sociale omgang met mensen gingen mij goed af. Mentaal bleek ik nog niet klaar te zijn voor de soms zware praktijkervaringen.
Ik besloot te stoppen met de opleiding en ging administratieve en secretariële taken vervullen binnen verschillende zorginstellingen. Ook werkte ik langere tijd als huishoudelijke hulp in de thuiszorg. Inmiddels had ik het ouderlijk huis verlaten. De behoefte aan zelfstandigheid en vrijheid was groot. Eenmaal op mijzelf werd duidelijk dat de traumatische ervaringen in mijn jeugd en jongvolwassen jaren nog verwerkt moesten worden.
Dit uitte zich in fysieke en psychische klachten. Ik kwam in een depressie terecht. Er volgde behandeling en verschillende vormen van therapie. Dat was een verwarrende en emotionele periode, die enkele jaren duurde. Intussen ontmoette ik de partner met wie ik zestien jaar getrouwd ben geweest. Samen hebben wij een zoon en een dochter. In 2009 verhuisde wij van Zoetermeer naar Tilburg. Na de scheiding in 2020 verhuisde ik binnen Tilburg naar een eigen woning.
Terugkijkend op mijn leven zie ik dat de behandeltrajecten die ik heb doorlopen teveel aan de oppervlakte bleven. De diepere lagen bleven onbereikbaar. Ik voelde mij daar niet volledig begrepen en ging op zoek naar aanvullende helingsvormen. Dat vond ik onder andere in Reiki.
Dit is een alternatieve geneeswijze die werkt met de universele levensenergie. Ik wilde als compleet mens gezien worden en mijn emoties kunnen doorleven in plaats van deze te onderdrukken met medicatie. Dan pas worden onderliggende oorzaken van klachten zichtbaar. Vanuit daar kun je de regie over je eigen leven weer terugkrijgen.
Met deze inzichten ontwikkelde ik steeds meer een eigen visie op gezondheid, ziekte en hulpverlening.
Mijn visie is nu holistisch. Daarin wordt de mens als een geheel gezien. Lichaam, ziel en geest staan altijd in verbinding met elkaar en kunnen niet los van elkaar functioneren. Een verstoring op het ene niveau heeft invloed op alle andere niveaus.
Vanaf 2012 ben ik cursussen en workshops gaan volgen in het kader van zelfbewustwording. Het innerlijk kind-werk is daarvan voor mij het belangrijkste en meest waardevolle.
De levenspaden die ik heb bewandeld zijn niet makkelijk geweest. Naast het verlies van mijn moeder en het opgroeien in een samengesteld gezin heeft mijn leven meerdere uitdagingen gekend. Tegelijkertijd ben ik er als mens sterker en krachtiger door geworden. Gebeurtenissen en situaties zie ik als een uitnodiging voor persoonlijke groei en transformatie.
Beleving van spiritualiteit is een belangrijk onderdeel in mijn leven. Maar wat is spiritualiteit nou eigenlijk? Wat valt daar allemaal onder? Is het zweverig? Om daar antwoord op te geven blijf ik dicht bij mezelf. Voor mij betekent het bewustwording van wie ik in de kern ben en het voelen van een samenhang in een groter geheel.
Ik geloof dat er iets bestaat buiten onszelf waar we kracht en hoop vandaan kunnen halen. Voor mij is dat de kosmos, het universum, de natuur. Daarnaast ben ik paranormaal gevoelig. Daar ben ik mij pas op latere leeftijd bewust van geworden. In de beginperiode van deze gewaarwording riep dat vooral angst op.
Later ben ik dit als mooi en bijzonder gaan ervaren. De gedachte dat dierbaren dichtbij zijn geeft mij een gevoel van steun en bescherming. En tsja, zweverig of niet zweverig, dat is in mijn beleving wat je er zelf van maakt. Zolang ik met twee voeten stevig op aarde blijf, leef in het hier en nu en verbonden blijf met de fysieke wereld om mij heen is er voor mij niks zweverigs aan.