Ergens in Brabant, middenin een bosgebied, is een natuurkampeerterrein waar rust en ruimte voorop staan. Op deze plek gaan mijn vriendin en ik voor het eerst samen kamperen. Het tentenveld waar wij onze geleende pop up tent mogen opzetten ziet er rustig en gemoedelijk uit. Ons slaaphuisje staat rap overeind. Nu kunnen we verder inrichten. Nadat de bedjes zijn opgemaakt en het zitje voor de tent geregeld is, wordt het tijd voor een koffiepauze.

Het is prachtig weer. Een strakblauwe lucht waar geen wolk te zien is. Met behulp van knooppunten kiezen we een mooie wandelroute tussen de vele water vennen die het omliggende natuurgebied rijk is. Nog wat lunchbroodjes en drinkwater mee in de rugtas en wandelen maar. We genieten volop van de veelzijdige natuur.

Na een wandeling van negen kilometer ploffen we voldaan neer bij het boscafé naast de camping. Daar smullen we van een frietje rendang. Buiten begint het af te koelen. Terug op de camping besluiten we een gezelschapsspelletje te doen in de overdekte ruimte. Een relaxte invulling van de avond en fijne afsluiting van de dag. Tot nu toe is er niks om over te klagen. Na een tandenpoetsbeurt kruipen we onze tent in, met wat extra laagjes kleding. De nachten zijn nog behoorlijk koud. Op ons tentenveld is een serene stilte. De regels rond nachtrust worden door iedereen goed nageleefd. Na tien uur ’s avonds geen lawaai meer. Na een extra sanitaire stop vallen we redelijk snel in slaap.

En dan ineens, vanuit het niets, worden we opgeschrikt door een luid gevloek. In eerste instantie lijkt het een hoogoplopende ruzie tussen een man en een vrouw. Het gaat er niet mild aan toe, grove scheldwoorden schieten het heelal in. Na een kwartier begint het af te zwakken. Langzaam verdwijnen alle woorden in de nachtelijke stilte. Gelukkig, nu kunnen we alsnog rustig slapen. Dat wil zeggen, na opnieuw een pitstop. Mijn blaas reageert kennelijk vanuit stress. Na dit extra uitstapje sluit ik de slaapzak warm om mij heen en doe mijn ogen dicht. Hopelijk blijft het hierbij.

Maar dan, ongeveer twee uur later, worden we weer verstoord in onze slaap. Een volgende scheldpartij barst los. Met een slaperig hoofd en een gare blik kijken we elkaar aan en vragen ons af waar zich dit nou precies afspeelt. Is het op de camping of daarbuiten? Het klinkt zo dichtbij! Het lijkt ook luider te zijn dan de eerste keer. Er worden nu ook dreigende uitspraken gedaan. Het hele plaatje voelt enigszins beangstigend. Moeten we iets doen nu? De politie alarmeren? Afgaande op het geluid en de camping plattegrond nog in ons beeld concluderen we dat het naast de camping is, grenzend aan ons veld. Er zelf naartoe lopen vinden we geen rustgevend idee. Met een zaklamp bij ons gezicht schijnend andere campinggasten in het holst van de nacht bevragen, dat lijkt ons ook geen goed plan. In een gezamenlijke horrorfilm belanden klinkt verreweg van aantrekkelijk. Tegelijkertijd begint het schelden weer af te nemen. Zou het nu dan afgelopen zijn? Mijn blaas is inmiddels zwaar ontregeld. Daar ga ik weer. Jas aan, lampje op zak, uit de tent kruipen en lozen maar weer. Terug in mijn slaapzak zeg ik mijn vriendin voor de derde keer welterusten en draai op mijn andere zij. Op hoop van zegen.

Maar helaas, twee uur later is de volgende ronde. Nu begint het met zachtjes praten. Dan hoor ik ineens een stemvervorming en daarna gaat de volumeknop op maximaal. Tegelijk besef ik dat iedere uitbarsting een herhaling is van dezelfde woorden. Zoals een oude grammofoonplaat waarbij de naald blijft hangen. Lichtpuntje in deze nachtelijke duisternis is dat mijn vriendin en ik nu gezellig samen hand in hand naar het toilet kunnen lopen. Eenmaal weer horizontaal concluderen we dat we hier te maken hebben met één persoon die in dialoog is met meerdere persoonlijkheden. Nu ook duidelijk is dat er geen acuut dreigend gevaar is voor omstanders besluiten we het maar uit te liggen en genoegen te nemen met de hazenslaapjes tussendoor. Nog één keer beleven we de hele riedel opnieuw. Vervolgens wordt het buiten langzaam licht. Met een gammel lijf ontwaken we.

De vogels blijken ook niet bepaald gediend te zijn van het nachtelijk tafereel. Luid en met velen tegelijk kwetteren ze er op los als protestzang voor de verstoorde nachtrust. Na een trage opstart met extra koffie spreken we buren op ons veld. Met verbazing luisteren we naar de buurvrouw rechts van ons die zegt overal doorheen te hebben geslapen. Ze heeft helemaal niks meegekregen van deze bizarre nacht. De gasten tegenover ons daarentegen zijn allemaal wakker geweest en hebben nog nooit zoiets meegemaakt. Al pratend kunnen we het een en ander koppelen. Overdag is er een verwarde persoon langsgelopen met vermoedelijk Gilles de la Tourette. Met een dubbel gevoel maar geruststellende verklaring lopen we terug naar de tent voor ons ontbijt. Daarna is het tijd om onze tent op te breken en plaats te maken voor de volgende campinggast. Komende nacht verruilen we ons slaap matje voor het comfortabele bed zonder nachtelijk orkest. Met een ervaring rijker en een opgelost mysterie verlaten we de camping.