Voorheen vond ik sneeuw alleen leuk op een ansichtkaart en binnen achter glas. Bij de gedachte erdoorheen te moeten kreeg ik het spontaan koud. Deze ochtend voel ik een tegenbeweging. Er is een sterke behoefte om naar het bos te gaan en mij onder te dompelen in een witte, betoverende wereld.
Met stevige en resolute pas loop ik de wijk uit richting het bosgebied. Langzaam gaat de harde ondergrond over in een zacht, krakend wit tapijt. Er verschijnt een kinderlijke glimlach op mijn gezicht. Ineens zie ik de kleine Petra voor me, ingepakt met sjaal en muts, buiten in het besneeuwde park. Een twinkeling in haar ogen. Mijn mondhoeken gaan nog meer omhoog. Ik voel liefde door mij heen stromen. Hand in hand lopen we verder. Verwonderend en genietend van het winterse decor.
Bij het bijzondere bomen pad staan we stil. De boomstammen en takken zijn deels bekleed met een laagje sneeuw. Mijn ogen dwalen af naar iets roods. Het zijn de dorre bladeren die in winterslaap zijn maar nog steeds verbonden met hun bron. Samen met de sneeuw levert dit een magisch plaatje op. Naast mij staat de kleine Petra enthousiast te springen. Ik pak haar handen vast. We doen een vreugdedansje. Zo fijn om dit avontuur met z’n tweeën te beleven!
Iets verderop zien we een kwispelend rood staartje tussen de sneeuw bewegen. Op het pad staat een man, lachend en pratend, in de richting van het kwispelende staartje. We begroeten elkaar. Tegelijkertijd komt er meer dan een staartje tevoorschijn. Een roodbruin kopje met fluffy oortjes steekt nu ook boven de sneeuw uit. Als een dartelend lammetje huppelt dit schattige hondje naar het baasje. Het is duidelijk dat ze erg blij zijn met elkaar. Na het over en weer wensen van een fijne dag vervolgen we de eigen route. Mijn meisje en ik huppelen over het bospad. Wat een heerlijke buitenspeeldag is dit! En meer dan dat. Ik voel me zoveel lichter en vrijer dan voor ik het bos instapte. Door iets los te laten, terug te geven aan moeder aarde is er nieuwe ruimte ontstaan. Een warm winters tapijt heeft zich uitgerold en een schat aan nieuwe kleuren laten zien. Ik neem ze allemaal mee. De zachte ondergrond wordt langzaam steviger. Dan voel ik iemand aan mijn jas trekken. Mijn kleine meisje kijkt mij vragend aan. Morgen weer?