Uit het leven gestapt, geen voorstelling bij te maken, tot het heel dichtbij komt.
In memoriam
Diepgewortelde pijn,
alleen gedragen,
onzichtbaar,
achter een vrolijk masker.
Intens verdriet,
ver weggestopt,
in een donker hoekje,
voor niemand bereikbaar.
Onmogelijk bestaan,
eenzaam aan de oppervlakte,
wint terrein,
in een verdeeld hart.
Ondraaglijk lijden,
dapper gedragen,
toevertrouwd aan enkelen,
achter slot en grendel.
Verlangend naar rust,
alles geprobeerd,
geen andere uitweg meer,
dan dit leven verlaten.
Moe gestreden,
verloren levensvreugde,
geen stipje aan de horizon,
om nog voor te gaan.
Pijn en verdriet,
om iedereen achter te zullen laten,
in leegte en gemis.
Dankbaar voor de tijd,
in gezelschap en vriendschap,
op momenten dat het leven,
heel even draaglijk leek.
Het is goed zo.
Dit lichaam verlaten,
deze ziel vrij,
vechten hoeft niet meer,
vredige rust in een strijd,
die niet te winnen was.