Gezagsgetrouw, geen kattenkwaad uithalen, dan blijft het overzichtelijk. Gewoon op tijd thuis zijn, alles doen wat je ouders vragen. Heel veel spannends heb ik niet gedaan. Niets wat in verhouding staat tot mijn rebelse zus. Die heeft in onze achtertuin een keer vol in het schijnwerperlicht van de politie gestaan. Ze was haar sleutels vergeten en wilde via een raam naar binnen klimmen. De buren dachten dat er inbrekers bezig waren dus die hebben met goede bedoelingen de politie gebeld.
Ja, mijn zus is in haar pubertijd de opstandige en ik ben veel te braaf en gezagsgetrouw. Ik zoek het in kleine overwinningen. Dingen die te overzien zijn. Zoals de koektrommel. Als mijn ouders niet thuis zijn ga ik naar de keuken en pak met een rustige beweging de koektrommel. Niet te wild want dan liggen de koekjes niet meer precies op dezelfde plek. Eenmaal op het aanrecht maak ik de deksel open om te kijken hoe het is gesteld met de voorraad. Daar kijk ik heel kritisch naar want als er al heel weinig inzit wordt het te riskant. Voor de helft gevuld vind ik veilig genoeg. En als de trommel nog helemaal vol zit dan is het feest. Vervolgens pak ik één koekje van elke laag. Dat kan gewoon niet anders want als er ongelijke lagen ontstaan valt dit veel te snel op. Daarna gaat de deksel weer dicht en zet ik de trommel met dezelfde voorzichtigheid als dat ik hem heb gepakt weer terug in de kast. Heel bewust sla ik genoeg dagen over. Want dan hebben andere gezinsleden ook wel wat gepakt en is er niet gelijk iets naar mij te herleiden. Als ik met gezamenlijke drinkmomenten een koekje krijg aangeboden is dat bonus en zeg ik daar uiteraard geen nee tegen. Ik neem het koekje aan en zeg dank je wel, zoals mij geleerd is als je iets krijgt van iemand. Toch vind ik mijn koekie avontuur af en toe best spannend. Vooral als iemand anders van het gezin een koekje pakt en met een vragende blik naar de inhoud van de trommel staart. Dan houd ik even mijn adem in. Als er dan vervolgens hardop wordt gezegd zo, dat gaat hard met die koekjes word ik licht zenuwachtig. Ik houd mijn lippen stijf op elkaar en probeer af te leiden met een ander onderwerp of loop onopvallend de kamer uit. En de dagen erna las ik dan maar even een pauze in. Wachtend tot er een nieuwe voorraad is aangerukt. Om vervolgens de draad weer op te pakken. Want tot nu toe ben ik niet persoonlijk aangesproken dus doe ik het best goed.
Ook al vind ik het nog steeds heel erg gewaagd van mezelf, stiekem krijg ik er steeds meer plezier in. En wil wel wat grenzen verleggen. Aan het ritueel zelf verander ik niet veel maar wel kies ik andere momenten uit. Bijvoorbeeld als er maar één gezinslid thuis is en ik zeker weet dat diegene druk bezig is met eigen activiteiten. Mijn gehoor staat dan wel op scherp om geluiden op de trap of bij de tussendeur op tijd op te kunnen vangen. Ondanks dat mijn hart iets sneller klopt dan normaal ben ik tegelijkertijd stil aan het giechelen. Mijn ouders zullen dit niet geloven. Zo gezagsgetrouw als ik ben kan ik toch niet degene zijn die koekjes uit de trommel snaait? Hihi, ze moeten eens weten. Tot nu toe verloopt alles redelijk vlekkeloos. Er is nog geen moment geweest dat ik op heterdaad ben betrapt.
Maar op een gegeven moment is het bijna raak. Ik ben al een eind op weg. Het is gelukt de trommel te pakken, de deksel op te tillen, koekjes te pakken, deksel weer dicht te doen en trommel terug in de kast te zetten. Trots begin ik in de keuken mijn eerste veroverde koekje te verorberen. Tegelijkertijd hoor ik voetstappen op de trap. Er ontstaat interne paniek. Wat nu? Moet ik ze ergens verstoppen? Nee, geen optie want als ze dan gevonden worden heb ik zeker wat uit te leggen. Oké, dan zit er maar één ding op. Opeten en wel zo snel mogelijk en ongezien. Maar het zijn er teveel in te weinig tijd. Ik kijk de huiskamer rond. De trapkast, die heeft een deur, daar kan ik mij in verstoppen. Deze ruimte wordt gebruikt als voorraadkast en daarmee besef ik dat dit niet zo’n verstandig idee is. Nou krijg ik het echt benauwd. Ik kijk snel verder richting tuindeur. En weet dat dit mijn enige uitweg is. Met een iets snellere pas dan normaal loop ik de tuin in. Met mijn rug naar de gevel gericht ga ik in hurkhouding zitten zodat het lijkt alsof ik naar de planten en de beestjes aan het staren ben. Ondertussen werk ik in een rap tempo met één hand mijn koekjes weg. Zo, dit was kantje boord zeg! Na de laatste hap ga ik weer overeind staan. Ik loop nog wat rond in de tuin en ga vervolgens weer naar binnen. En daarna rechtstreeks door naar boven naar mijn slaapkamer. Hier moet ik echt even van bijkomen. Mijn hartslag is nog wat hoger dan de keer dat ik de trommel op tijd terug kon zetten. Beneden blijft het rustig en hoor ik geen verontrustende geluiden of bewegingen. Wel begin ik mij ernstig af te vragen hoe lang dit nog goed kan gaan. Als ik wel betrapt word heb ik wellicht een probleem. Na nog een paar dappere momenten besluit ik het zekere voor het onzekere te nemen. Ik heb een machtig avontuur beleefd maar het risico dat mijn ouders het door gaan krijgen is te groot.
Gelukkig doen mijn ouders aan zakgeld. En dat brengt me op een aantrekkelijk idee. Ik koop gewoon zelf af en toe lekkere koekjes. En smokkel ze daarna mee naar mijn slaapkamer om ze vervolgens rustig in mijn eentje te kunnen verorberen. Als het teveel is om ineen keer te nuttigen berg ik het restant op in een afgesloten la van mijn kast om op een ander moment verder te gaan. En ook als er iets teveel gezinsleden thuis zijn, blijf ik op mijn hoede en gebruik zo nodig diezelfde geheime la. Ook al is het mijn eigen zakgeld, je wil toch niet aangetroffen worden met een rol koekjes leegetend zonder te delen. Of mijn ouders ooit door hebben gehad dat ik tijdelijk, op een structurele manier, de voorraad in de familiekoektrommel omlaag bracht, geen idee, dat weten alleen zij.