Vandaag staat Oranjezon op het programma. Dit is een uitgestrekt natuurreservaat achter de duinen tussen Vrouwenpolder en Oostkapelle. Eenmaal door de poort van dit beschermde maar voor publiek toegankelijke gebied stap ik in een groene wereld. Ik begin mijn verkenningstocht langs water en door bosgebied.
Vervolgens kom ik bij een open vlakte. In de verte vang ik een glimp op van een groep herten. Ik blijf even stilstaan om te genieten van het uitzicht.
Verderop de route staat een groepje mensen stil, turend naar iets. Met mijn ogen zoek ik wat het is waar zij naar kijken. Dat blijkt een groep Konik paarden te zijn. Enkelen in de groep beleven een speelkwartiertje. Ze rennen, in galop, uitdagend achter elkaar aan. Af en toe wordt er een sprongetje gemaakt. En dan begint de hele groep zich te verplaatsen richting het wandelpad. Dit is indrukwekkend en overweldigend tegelijk. Mijn eerste reactie is om een stukje door te lopen. Zo kan ik deze bewoners ruimte geven in hun eigen leefgebied. Als ik even later omkijk staat de groep te grazen in het gras. Een prachtig plaatje om te zien. Ik vervolg mijn route.
Op de terugweg kom ik op hetzelfde wandelpad uit. De groep staat er nog, nu naast en op het pad. Vanuit tegengestelde richting zie ik twee mensen aan komen lopen. Op een rustige manier en met gepaste afstand van de paarden. Even staan ze stil maar vervolgens bewegen zij zich langs de paarden, verder het pad over. Ondanks dat het wilde paarden zijn is publiek iets wat ze duidelijk gewend zijn.
Dat geeft mij een boost aan zelfvertrouwen. Het volgende moment sta ik zelf, in alle rust, naast deze prachtige dieren. Eén van de paarden is nieuwsgierig en zoekt toenadering. Er wordt wat gesnuffeld en daarna gaat hij weer verder met grazen. Ik blijf er nog even bij om te genieten van dit moment. Daarna loop ik door, weg van de paarden.
Met mijn mondhoeken omhoog loop ik richting de uitgang van dit prachtige reservaat. Wat een bijzondere ervaring is dit!